In sommige zaken lukt het niet om in onderling overleg tot een oplossing te komen. Dan moet de rechter er aan te pas komen en starten we een gerechtelijke procedure. Vaak is er dan ook een comparitie van partijen. In dit blog leg ik uit wat deze juridische term inhoudt. Ik ga daarbij uit van een dagvaardingsprocedure bij de kantonrechter, de procedure die wij het meest voeren.

Stappen in de gerechtelijke procedure

In een dagvaardingsprocedure wordt de rechter verzocht een oordeel te geven over een conflict. Bijvoorbeeld een conflict met een aannemersbedrijf dat bepaalde werkzaamheden niet goed heeft uitgevoerd. Of een geschil met een partij die uw factuur niet wil betalen. Zo’n procedure gebeurt grotendeels schriftelijk en start met een dagvaarding. Dat is een oproep om voor het gerecht te verschijnen. Hierin wordt uitgelegd wat er speelt tussen partijen en wat u wilt. Hier helpt een jurist u bij. Hierop volgt een conclusie van antwoord, oftewel de schriftelijke reactie van de tegenpartij. Vaak vindt daarna een zitting plaats, die comparitie wordt genoemd. Tenslotte volgt er een uitspraak.

Wat is een comparitie van partijen?

Tijdens de procedure worden vaak beide partijen uitgenodigd voor een mondelinge zitting. Dit wordt de comparitie van partijen genoemd. Wij als juristen zijn daar ook bij aanwezig. Voor veel mensen is dat een hele geruststelling, want het is best spannend zo’n zitting.

De rechter kan op elk moment tijdens de procedure bepalen dat er een comparitie gehouden wordt. Er wordt dan een tussenvonnis aan partijen gestuurd en zij worden dan voor die zitting uitgenodigd. Tijdens deze zitting krijgen beide partijen de gelegenheid hun standpunt nog eens (kort) toe te lichten. Vaak heeft de rechter vragen over zaken die nog onduidelijk zijn. De rol van de cliënten is best groot tijdens zo’n zitting. Zij zijn immers degenen die iets zelf hebben meegemaakt en kunnen dat dus vaak zelf het beste vertellen en uitleggen. Aan ons als jurist de taak om de juridische kant van het verhaal toe te lichten.

Met een schikking bepalen partijen zelf wat de afspraken worden

Bij vrijwel elke zitting onderzoekt de rechter of partijen er onderling uit kunnen komen Als partijen daarvoor openstaan, worden ze de gang op gestuurd om te onderhandelen. Als dat lukt, dan worden de gemaakte afspraken direct schriftelijk vastgelegd. Dit heet een schikking. Daarmee is de zaak afgerond. Houdt iemand zich niet aan de afspraken die in de schikking staan, dan kunnen stappen ondernemen worden.

Geen schikking? Dan beslist de rechter.

Als het niet is gelukt om een schikking te treffen, dan bepaalt de rechter wat de volgende stap in de procedure is. Soms moeten er nog getuigen gehoord worden of deskundigen worden ingeschakeld. Soms krijgt één van de partijen de opdracht om meer bewijs te overhandigen. Ook is het mogelijk dat de rechter met een eindvonnis komt. Hier moeten partijen zich vervolgens aan houden. Soms is het mogelijk om hoger beroep in te stellen tegen een vonnis.

Wanneer heeft u een jurist nodig?

Bij een comparitie bij de kantonrechter is het niet nodig dat u wordt bijgestaan door een jurist. Zo’n procedure kun je ook ’in persoon’ en dus zonder gemachtigde voeren. Toch zijn wij als juristen er vrijwel altijd bij. Voor veel mensen is dat een geruststelling, het haalt de spanning wat zeg. Het is dan weliswaar formeel niet nodig, maar de praktijk wijst uit dat het voor veel mensen heel fijn is.

Esther Brouwer-van Vliet

Ik behandel zaken binnen het personen/familierecht en onderwijsrecht. Maar u kunt mij ook op andere terreinen treffen. Deze afwisseling past bij mij. In elke zaak streef ik het beste resultaat na.